Er zijn zaden die niet in één seizoen ontkiemen. Ze liggen stil onder de oppervlakte. Niet dood.
Niet vergeten. Ze wachten op het juiste licht.
Je lichaam weet de weg naar huis.
Lange tijd zoeken we buiten onszelf. In presteren. In bewijzen. In steeds meer worden. Tot er iets in ons vertraagt. Een ademhaling die dieper wordt. Voeten die de aarde weer voelen. Een lichaam dat niet langer genegeerd wil worden, maar gehoord. Embodied Vitality is voor mij geen methode of bestemming. Het is een herinnering. Aan de levendigheid die ontstaat wanneer je weer thuiskomt in jezelf. Wanneer je niet langer hoeft te streven, maar mag ontvangen. Niet langer hoeft te worden, maar mag zijn. Stap voor stap valt de ruis weg. Je lichaam ontspant. Je hart opent. Je voelt weer wat werkelijk van jou is. Daar, onder alle lagen, wacht iets wat nooit verdwenen is.
Rust. Waarheid. Levenskracht.
Je hoeft niets te worden. Er is alleen iets om naar terug te keren.